r/Gedichten Oct 08 '25

Discordserver R/Gedichten

Thumbnail discord.gg
3 Upvotes

Eerder hadden we het over een discordserver bedoeld voor actievere schrijvers in de groep.

Je vindt de uitnodiging via de link in dit bericht. De groep is bedoeld voor de schrijvers die opzoek zijn naar het geven van feedback op andermans werk, feedback willen ontvangen, gedichten willen publiceren/opslaan of in brede zin beter willen worden in het schrijven.

Wees welkom!


r/Gedichten 17h ago

Spiegeltje aan ‘t plafond

1 Upvotes

De man ik die verafschuw staart kalm,
Toch intens in mijn ziel,
Uit geen woord, en toont bijbels.

De man die ik verafschuw, zit nietsdoende op zijn stoel, starend naar de tv, lachend om de lage grappen.

De man die ik verafschuw, kan enkel schrijven wanneer hij geen tijd heeft, maar nooit even zittend.

De man die IK versafschuw, kan nooit even plannen, nooit rusten en nooit bezig zijn.

De man die ik VERAFSCHUW, staart kalm, toch intens in mijn zien, uit geen woord, en toont bijbels.

De man die ik

Verafschuwde.


r/Gedichten 1d ago

feedback gewenst Reflectie gebroken

3 Upvotes

Reflectie gebroken
Scherven op de vloer
Daar recht voor mijn deur.
Want ik had weer te lang gekeken.
Eerst zat mijn pak te strak dus deed ik een knoopje los —
En even was ik oprecht tevreden.
Ik stapte naar buiten, maar net voordat ik de deur kon sluiten
Zag ik dat mijn stropdas eigenlijk te strak zat.
Dus ik ging weer naar binnen en deed hem nog eens om—
Toch bleef het gewoon maar niks.
Misschien dan toch maar wat casual,
Gewoon een T-shirt en een losse broek.
Maar nu leek mijn glimlach opeens niet meer de mijne en ik weet niet meer wat ik kan doen.

Elke dag het zelfde,
Ik blijf het maar proberen
Voor elke nieuwe blik polijst ik je nog even.
Maar niks mag ik ooit van je geloven.
Een nieuw licht
wat dichterbij, nog dichterbij.
Of nee, sta zo ver weg als je kan.
En wat krijg ik er voor terug?
Nooit een bevestiging, nooit een compliment —
En vandaag was de laatste keer.

Ik pakte een hamer,
keek recht in je ogen —
en voor het eerst leek alles eindelijk juist.
pats!
Daar ging je,
Mijn reflectie gebroken.
Ik wou je wel opvegen,
maar toen zag ik iets schitterends
wat pas echt perfect leek.
Al die scherven op de vloer,
nooit de zelfde vorm met
ieder een eigen uitzicht.
Ik wou je wel opvegen,
maar nu zag ik pas helder,
wat ik eigenlijk wou.

Elke dag sindsdien,
al een hele maand lang.
Wanneer ik mijn deur uit wil gaan.
Moet ik nu elke millimeter overwegen.
Want elke stap die ik mis, breekt je weer een stukje meer en zo blijf je steeds maar groeien.
Ik wil je wel opvegen, maar al die scherven werden langzaam glitters
en steeds leek je zachter en mooier.


r/Gedichten 1d ago

feedback gewenst Motje van genade

3 Upvotes

Motje van genade
Kleine motje in mijn huis.
Je was te lief om te doden,
dus ik liet je gaan.
Je vloog even blij in het rond en daarna zat je stil samen met mij op de bank.
Het leek alsof je me dankbaar was —
En ergens dacht ik dat we een stille afspraak hadden gemaakt:
“ik laat jou met rust en jij mij.”
Ik gaf je mijn genade en hoopte dat je hier voor mij bleef, maar blijkbaar wilde je meer.

Eerst vond ik je met wat vrienden gezellig samen op mijn muur,
en later stilletjes verstopt in mijn glazen kastje—
alsof jullie stiekem iets zaten te beramen.
Voordat ik het doorhad, bleek het al te laat.
Want die paar vrienden werd een groep—
en die groep werd al gauw een hele zwerm.
Nu zie ik jullie overal — in mijn badkamer, in mijn toilet —
steeds wanneer ik dacht even alleen te zijn.
Ik hoor jullie fladderen rond mijn nachtlamp en zelfs in mijn dromen zie ik jullie schaduwen nog dansen.
Ooit was je een lieve gast in mijn huis...
langzaam bleek dat ik de gast was geworden van jou.

Eerst was het maar één van je iets te aanwezige vrienden.
Ik wou het niet...
Het spijt me, maar stiekem vond ik het ergens toch wel fijn.
Dus toen je niet keek...
Nam ik er stilletjes nog een —
en weer één —
en daarna zelfs nog één, met een elegante tik alsof mijn vingers begonnen te dansen.
Het gebeurde gewoon.
Ik merkte dat ik zelfs oprecht begon te lachen.
Het liet me eerst schrikken.
Ik wou ook wel stoppen,
maar die kriebels.
Ik kon er niks meer aan doen.
Nu zit ik nooit meer stilletjes en dans ik als maar giechelend —
bijna te hopen dat ik je gauw weer eens zal zien.
Was je nou maar dat ene lieve motje gebleven.
Want die open armen waarmee ik je ooit mee ontving —
gaan nu alleen nog open om je harder mee te klappen.


r/Gedichten 1d ago

Dit is niet echt een gedicht, maar eerder mijn eerlijke visie en hopelijk heeft iemand hier iets aan

4 Upvotes

Houden van is misschien wel het mooiste aan dit leven wat je kan doen. Liefde is niet praktisch, het is het meest onpraktische ding dat er is, maar het is zo mooi. 

Het gene wat het leven leven waard maakt is houden van alles, van elk klein ding, van de wind van de muziek van elkaar. 

Als ik houden van zeg denken mensen meestal snel van iemand anders en ik ga niet liegen dat is de mooiste vorm, maar niet de enige want het zit in de kleine dingen. 

Ik wil houden van iemand en ik weet wie, maar toch ergens zijn we bang en houden we dit soms voor onszelf, omdat we pijn kunnen hebben. Maar dat is deel van het leven, pijn, want hoe ga je zonder pijn ooit weten wat echt geluk is, het is moeilijk om te zien soms, maar houden van zonder iets meer te verwachten is het ultieme streef doel en als je geluk hebt tonen je ouders dit. 

Houden van is leven, dit moet niet altijd op romantisch vlak, maar oh wat een blessing om dit ooit te mogen beleven. 

Het is het gevoel dat ons het meeste op hol slaat en ons laat overdenken, maar eigenlijk is het helemaal niet zo complex en als dit het wel is dan heb je het ultieme nog niet meegemaakt en ik weet zelf niet of we echt het ultieme kunnen meemaken, want we verwachten meestal ook dingen terug als we van iemand houden. 

Natuurlijk als iemand van jou houdt dan versterkt dit jou gevoel en kan je echt gwn delen van de hemel beleven zonder dat je er zelf moet zijn, maar de ultieme daad is toch van iemand houden en het zeggen, zo eerlijk kunnen zijn en jezelf daar bloot geven. Dit alles zonder iets terug te verwachten 

Het mooie aan liefde is net dat je je moet blootgeven en dat is misschien de meest nature vorm van mens zijn, uiteindelijk leer ik zelf ook om elke dag me meer bloot te geven, want anders heeft niemand je echt gekend. 

Het enige wat we overhouden is de liefde die er was en ook dat zal uiteindelijk verloren gaan, dus waarom verbergen uit angst. Het is een van de meest natuurlijke gevoelens en toch schamen we ons ergens, maar ik wil als ik sterf wat toch gaat gebeuren dat ik eerlijk ben geweest en heb genoten van elk moment en zeker de pijnlijke en ongemakkelijke. Probeer maar eens te leven met een deel te verzwijgen, allemaal uit angst, terwijl het voor ons allemaal uit nature is. Waarom gaan we niet zeggen dat we tegen iedereen houden als het toch zo voorbij is, want elke dag vliegt gewoon en voor we het weten is het te laat. 

Liefde is ergens ook de keuze om eerlijk te zijn. 

Ik wil leven en hoe kan je ooit leven als je het maar half doet? 


r/Gedichten 1d ago

Bauchweh.

Post image
1 Upvotes

r/Gedichten 6d ago

feedback gewenst Identiteit

3 Upvotes

Ik dacht altijd Het één te zijn, maar voel mij toch het ander. En dat is niet niks!

Edit; ik heb een poging gedaan het ook te vertalen naar het Engels. Ik vind hem zelf de lading goed dekken.

I allways thought myself The One, Turns out I was the other. That's anything but nothing!

1e post hier. Had het misschien niet als kladblok moeten posten, maar nu is ie wel "af" voor me.


r/Gedichten 6d ago

Onnozele ogen

4 Upvotes

Schilder mij,

Leg me vast.

Vereeuwig mijn gezicht en laat mij proeven van onuitputbare oneindigheid.

Maak mij verlicht, verrijkt, de al kijkende ogen in de huiskamer.

Schilder, mijn vriend.

Neem mij waar, maar laat mij waargenomen.

Laat de kwast je leiden, controleer je slagen.

Maak mij niet perfect!

Maak mij waarheid.

Schilder, mijn vriend.

Leg mij vast.


r/Gedichten 8d ago

De kamer

1 Upvotes

Leeg.

Stil.

Donker.

Niks.

Een kamer zonder iets.

Geen meubels, geen kleur, geen licht.

Vier donkere muren die niet bestaand geluid weerkaatsen.

Het is leeg, stil, donker.

Er is niks.

Geen persoon, geen gedachten, geen gevoelens.

Je ziet het, maar je bent er niet want het is leeg, stil donker en er is niks.

Een hart, kloppend om het bloed door te laten stromen.

Een brein, werkend om je lichaam te laten functioneren.

Maar naast een goed werkend orgaan is het leeg.

Stil.

Donker.

Niks.

Mijn gedachten.

Vaak zo vol met ideeën, vol fantasie.

Creatief, sociaal, nieuwsgierig.

Maar wanneer ik die kamer zie, loopt het leeg, wordt het stil, verdwijnt het licht en is er niks.

Weleens zijn we in die kamer, die kamer vol leegte, stilte en duister.

Een kamer zonder iets, maar toch vol met alles.

En wij zijn daar, maar dan heeft de kamer toch wel iets?

Dan heeft het toch niet niks meer?

Maar als wij daar zijn, zijn dat wij wel?

Of blijft het gewoon niks.

Stellen wij iets voor of mengen wij ons in de vier elementen die de lege kamer opvullen?

Leeg.

Stil.

Donker.

Niks.


r/Gedichten 9d ago

Die, der wir folgen

Thumbnail
1 Upvotes

r/Gedichten 14d ago

Alles is niet heilig

Thumbnail youtu.be
1 Upvotes

Een nieuwe wind of een allesvernietigende storm, fijne pinksterdagen


r/Gedichten 16d ago

Waar de muziek klinkt

Thumbnail youtube.com
1 Upvotes

r/Gedichten 18d ago

Perrongeluk

3 Upvotes

Jij liep naar de trein.

Ik moest er ook zijn.

Ik liep je omver

Per ongeluk.

Wij misten de trein

Maar raakten elkaar

De juiste snaar.

Perrongeluk!


r/Gedichten 18d ago

Gezouten

1 Upvotes

De laatste warmte van de zon,
verdampt de tranen op mijn wangen,
die als een dijk tegen de zee,
alle golven hebben gevangen.

Als de kloven van mijn lippen,
de smaak van zout vergeten,
zouden ze dan het zoete,
van je lichaam nog wel weten?

Wanneer het rode van mijn ogen,
net als het eb teruggetrokken is,
blijf ik dan alleen over,
zonder zij, zij die ik mis?

Maar ook wallen eroderen,
ooit zullen ze zijn bezweken,
toch zal ik je voor altijd,
meedragen als een litteken.


r/Gedichten 18d ago

Hoeveel tranen?

1 Upvotes

Hoeveel tranen moet ik nog laten?
Hoeveel uren nog doorstaan?
Hoe moet ik dit leven toch leven?
Nu jij van mij weg bent gegaan.

Ik voel me eenzaam, alleen.
Verlaten en verloren.
Niks kan mij nog bekoren.

De gedachten aan jou, onze herinneringen,
Ze nemen me over, als zielloze spoken.
Betekenden wij dan niets voor elkaar?
We konden toch niet zonder elkaar?

Nu ben ik eenzaam, alleen.
Verlaten en verloren.
Vechtend voor elke morgen.

Ik ben bang, ik ben bang, ik ben bang.


r/Gedichten 20d ago

Wonen

Post image
2 Upvotes

r/Gedichten 21d ago

Is het slecht om van dingen uit te gaan?

0 Upvotes

Het lijkt mij dat iedereen op ieder moment van de dag van dingen uitgaat. Je kan niet alles 100% zeker weten. Toch? Voorbeeld: ik ga ervan uit dat jij niet mee gaat naar de efteling omdat je de vorige keren ook niet bent geweest.


r/Gedichten 22d ago

Mist

2 Upvotes

Het is mistig. Koud water stroomt langs mijn lichaam als seconden die uit mijn leven glijden. Ik weet niet waar ik ben, noch wie ik ben. Ik weet wel dát ik er ben. Ik weet dat omdat mijn gedachten tegen me fluisteren, steeds harder. Schreeuwend nemen ze me over, totdat ik één van hen ben. Één van velen.
Sirenes. Zwart voor mijn ogen. Ik besef dat ik stik, stik in mijn eigen woorden. Ik hoef niet gered te worden, ik ben klaar voor het nieuwe hoofdstuk. Mijn ziel treedt uit mijn lichaam. Bloed suist in mijn oren terwijl de laatste zeven minuten aan herinneringen voorbij flitsen. Jij bent er onderdeel van. Jij bent het. Alles wat ik nooit ben geweest.

Ik schrik wakker, mijn hoofd voelt nog mistig.


r/Gedichten 24d ago

Lente

7 Upvotes

Ik identificeer mij met uitgebloeide bloemen

In hun hangend zwijgen vind ik meer waarheid

dan in de felle kleuren

die ze van zich af hebben gelegd,

of die ondanks het dichtknijpen van hun stengel

toch in de aarde zijn gegleden

Mijn wortels rotten in het verleden

Ik zag een vuilnisman zes

van de acht door mij geplante gladiolen

achterin zijn wagen gooien

Soms bloeien we,

toch?

Wat zouden die gladiolen over mij schrijven?

En jij?

Toen ik je voor het laatst zag

had je water nodig

Ik huilde en ik huilde maar

je wou geen water van mij

Nog even en ik heb mijzelf in bloei geschreven

Wat ben ik prachtig met genoeg water en zon

Dan bezingt de hele buurt de lente

als ik sta te roken op mijn balkon


r/Gedichten 26d ago

fucked wereld

6 Upvotes

Een fucked up wereld

Vol corruptie, geweld en oorlogen

 

Een wereld die staat op instorten

Waarin de mensheid steeds minder om elkaar geeft

 

Een wereld die zegt te strijden voor rechten

Maar nog geen gelijke rechten heeft voor vrouwen

 

Een wereld die zegt te strijden voor rechten

Maar mensen met een andere afkomst of religie niet gelijk behandeld

 

Een wereld dat gelijk hoort te zijn

Maar de verschillen met de dag groter maakt

 

Een wereld dat veilig hoort te zijn voor kinderen

Maar sociaal media onze breinen verkloot

 

Een wereld dat hoort te geven om elkaar

Maar elke dag zijn empathie verliest

 

Een wereld waarin alles draait om politiek

Een wereld dat fucked up is

 


r/Gedichten 27d ago

feedback gewenst Discipline

Post image
4 Upvotes

r/Gedichten 28d ago

Grieving

1 Upvotes

We only have this life,
but if there is another one,
I won’t have to lose you
because God needed you above.

I’ll have you because I needed you here,
in my life.

I never wanted to spend my teenage years
believing death had to take
everything that mattered most to me
just so I could learn how to grow.

In another life,
I will learn everything
with you by my side.


r/Gedichten 29d ago

Hoop

Post image
6 Upvotes

r/Gedichten May 04 '26

Dit is nu mijn leven

7 Upvotes

Dit is nu mijn leven
Maar ik weet dat er meer is,
Ik houd de moed
Nog zoveel te geven, te beleven
Totdat het ooit geen zeer meer doet
Mijn geluk als water, buien vol met regen
Mijn liefde gezegend, als eb en vloed

Laatst hoorde ik van mijn moeder en vader
Toen zij nog kinderen waren
Geschopt en geslagen
Te weinig gehoord, te vaak overgeslagen

Verdienden zij niet meer?
Verdient iedereen niet meer?
Meer warmte en geborgenheid
Meer zachtheid in de vroege morgen

Vandaag weer zo’n dag,
Waar de ochtend mijn moed op de proef stelt,
Smelt ik niet veel later weg bij de glimlach,
Van een kind,
Niet de mijne, maar oh zo blij wanneer ze in ons midden is.

Ik dank de hogere machten, weer een dag met meer goede dan slechte uren,
Toen die kleine naar me lachte, dooft zij mijn angstige vuren.

Nu in het heden, mag ik in vrede slapen.


r/Gedichten May 04 '26

Iedereen Is Een Ster

8 Upvotes

Iedereen is een ster,
dwalend in een oneindige leegte,
vliegend in een absolute kou,
niet wetend waar we precies vandaan komen,
geen uitzicht waar we naartoe gaan,
met een onmeetbare snelheid,
overgeleverd aan een onbegrijpelijke wet.

Langzaam opbrandend.
Staat de toekomst al vast.
Tot er helemaal niks meer is,
en we met een grote klap
een worden met het niks.

Iedereen is een ster
in een onvulbaar vacuüm,
doelloos energie spuwend.
Een alles verlichtend,
levenloos object.